emea business monitor

«Κολλημένοι» στο 1996

Οι συνδικαλιστές του ΟΤΕ φαίνεται ότι ζουν ακόμη στο μακρινό 1996!

Το μέγαρο του ΟΤΕ είναι διαχρονικά ένα επιβλητικό κτήριο το οποίο τα τελευταία χρόνια βρίσκεται πολύ κοντά σε ένα από πιο φωτογραφημένα σημεία της πρωτεύουσας. Το περίφημο δαχτυλίδι της Αττικής Οδού η θέα του οποίου από τους τελευταίους ορόφους του μεγάρου του ΟΤΕ, χωρίς ίχνος υπερβολής, σου «κόβει» την ανάσα.

Έτσι λοιπόν, από το μέγαρο του ΟΤΕ, οι εργαζόμενοι του Οργανισμού είχαν, στα προηγούμενα χρόνια, την πολυτέλεια να δουν σε «ζωντανή μετάδοση» την «μεταμόρφωση» της ευρύτερης περιοχής και τη δημιουργία ενός έργου πνοής που άλλαξε, μαζί με πολλά ακόμη, την μορφή της πρωτεύουσας.

Μεταξύ αυτών φυσικά και οι συνδικαλιστές του ΟΤΕ οι οποίοι έχουν, ιδιαίτερα τις τελευταίες ημέρες, το προνόμιο να βλέπουν συχνά την συγκεκριμένη θέα (του δαχτυλιδιού), καθώς οι επισκέψεις τους στο γραφείου του διευθύνοντος συμβούλου του Ομίλου ΟΤΕ είναι πυκνές. Το θέμα που έχει προκύψει είναι λίγο πολύ γνωστό, τόσο εντός (κυρίως), όσο και εκτός των τοιχών του μεγάρου του ΟΤΕ και όλα δείχνουν ότι βαίνει (μάλλον) προς επίλυση.

Στο μακρινό 1996

Γυρνώντας πίσω τις σελίδες της ιστορίας, ας πούμε – τυχαία – στο 1996, η κατάσταση τότε ήταν πολύ διαφορετική από αυτή που ζούμε σήμερα και μαζί με εμάς και οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ, συνδικαλιστές και μη. Δεν υπήρχε η Αττικής Οδός, δεν υπήρχε το Αεροδρόμιο Βενιζέλος, δεν υπήρχε το Μετρό και ο προαστιακός, δεν υπήρχαν τα εμπορικά κέντρα που υπάρχουν σήμερα κοντά στο μέγαρο του ΟΤΕ και φυσικά ο ΟΤΕ ήταν ένα από μονοπώλια της χώρας στην σταθερή φυσικά τηλεφωνία. Θυμίζουμε πως η Cosmote ιδρύθηκε το 1998.

Είναι απορίας άξιο λοιπόν τι στο καλό σκέφτονται οι συνδικαλιστές του ΟΤΕ σήμερα, όταν επισκέπτονται το γραφείο του επικεφαλής του οργανισμού και ιδιαίτερα αυτοί που είχαν την τύχη να βρεθούν στον ίδιο χώρο πριν από 24 χρόνια. Ναι από το 1996 έως σήμερα έχουν περάσει 24 χρόνια! Δεν κλείνει κανείς τα μάτια του για να φέρει μπροστά του τι ίσχυε τότε και τι ισχύει τώρα, να βάλει την μια εικόνα μπροστά στην άλλη. Να δει και να μην δει ας πούμε το δακτυλίδι της Αττική Οδού. Να δει την πρωτεύουσα με Μετρό και χωρίς Μετρό.

Από το 1996 όμως έως σήμερα δεν έχουν αλλάξει μονάχα οι υποδομές της χώρας και ο ΟΤΕ. Έχει αλλάξει η χώρα συνολικά. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα πέρασε μια οικονομική κρίση που της «στοίχησε» το 25% του ΑΕΠ, χιλιάδες ανθρώπους που την εγκατέλειψαν και εκατομμύρια ανθρώπους που βρέθηκαν – σε μια νύχτα – εκτός αγοράς εργασίας.

Μεταξύ δύο αιώνων!

Βεβαίως κάποιοι δεν είχαν αυτή την αγωνία, καθώς όλα αυτά τα χρόνια ζούσαν και συνεχίζουν φυσικά να ζουν, απολαμβάνοντας τα προνόμια με τα οποία προσελήφθησαν τον προηγούμενο αιώνα.

Μεταξύ αυτών, των κάποιων, συναντούμε και τους συνδικαλιστές του ΟΤΕ οι οποίοι δεν έζησαν την κρίση όπως οι περισσότεροι εργαζόμενοι και σήμερα, το 2020, όπως φαίνεται, το βασικό τους μέλημα είναι να μην αλλάξει τίποτα – κυρίως για αυτούς φυσικά – αδιαφορώντας προκλητικά για το γεγονός ότι έχουμε πλέον «φάει» το 20% του νέου αιώνα!

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το γεγονός αυτό από μόνο του.

Μιλάμε πλέον για την 4η βιομηχανική επανάσταση την οποία όπως λένε οι αναλυτές δεν αναμένουμε, αλλά τη ζούμε. Ζούμε μαζί της. Ζούμε παράλληλα με αυτή. Μιλάμε πλέον για αλλαγή δεδομένων στον ευρύτερο χώρο της εργασίας. Μιλάμε για νέες τεχνολογίες. Μιλάμε για το μέλλον και κάποιοι ακόμη επιμένουν να ζουν και να ονειρεύονται με όρους του προηγούμενου αιώνα.

Προσωπικά δεν θα μπω καν στην ανάλυση των αιτημάτων των συνδικαλιστών του ΟΤΕ. Δεν νομίζω ότι αξίζει καν τον κόπο, όταν οι ίδιοι επιλέγουν να τραμπουκίζουν με τον χειρότερο τρόπο τους ανθρώπους (συναδέλφους τους) που επιθυμούν να εργαστούν.

Το χειρότερο όλων όμως ήταν το γεγονός ότι δεν καταδίκασαν ποτέ – ουσιαστικά – την τρομοκρατική ενέργεια στην οικία του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου του Οργανισμού, Μιχάλη Τσαμάζ.