emea business monitor

Politico: Ο Μπορίς Τζόνσον είναι ο πολιτικός που αξίζει στην Αγγλία

Πείτε το κάρμα, πείτε το κισμέτ, είναι όμως αναπόφευκτο πως σε λίγες εβδομάδες ο Αλέξανδρος Μπορίς ντε Πάφελ Τζόνσον θα γίνει πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου.

Δεν θα είναι αποτέλεσμα ούτε στρατιωτικού πραξικοπήματος ούτε άλλου δημοκρατικού ολισθήματος. Πραγματικοί ενήλικες, μέλη τόσο του κοινοβουλίου όσο και του Συντηρητικού Κόμματος, πολλοί από τους οποίους λογικά εκείνη την ώρα δε θα είναι μεθυσμένοι, θα βάλουν ένα Χ στο κουτάκι δίπλα στο όνομα του Johnson.

Με αυτόν τον τρόπο, θα δώσουν σε μια Βρετανία που ετοιμάζεται για το Brexit, τον πρωθυπουργό που της αξίζει – ένα κλόουν.

Με αυτά τα λόγια περιγράφει σε άρθρο του την επερχόμενη στέψη του Μπορίς Τζόνσον στο πρωθυπουργικό αξίωμα της Βρετανίας το Polotico. 

Το Ηνωμένο Βασίλειο το 2019, συνεχίζει το Politico, είναι ένα περίεργο, θυμωμένο μέρος: αντι-συστημικό, αντι-πολιτικό, αντι-όλα. 

Αυτό δεν ξεκίνησε με την ψηφοφορία του 2016 για την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.Μπορείτε να εντοπίσετε τις ρίζες του νιχιλισμού της Βρετανίας πίσω στο σκάνδαλο δαπανών του 2010, ή ακόμη περισσότερο, στην απόφαση της κυβέρνησης Τόνι Μπλαιρ να αγνοήσει την δημόσια κατακραυγή και να πάει στον πόλεμο στο Ιράκ. Αυξήθηκαν περαιτέρω από την ατζέντα λιτότητας και τη συνοδευτική στασιμότητα των μισθών, την υπερτιμημένη στεγαστική αγορά και τη μείωση της μεταποίησης και της βιομηχανίας.

Στη συνέχεια, βέβαια, ήρθε το Brexit. Η ψηφοφορία και όλα όσα ακολούθησαν έχουν επιδεινώσει την “εφηβική επανάσταση” της Βρετανίας.

Όταν το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε πρόσφατα την καθυστέρηση του Brexit, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ προειδοποίησε ότι οι επόμενοι έξι μήνες θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν «με σύνεση». Το Ηνωμένο Βασίλειο απάντησε διώχνοντας την Τερέζα Μέι, η οποία αν μη τι άλλο ήταν μια ορθολογική πραγματίστρια. Παρά τις ατέλειες της, η Μέι προσπάθησε να επιβάλει λογική σε μια παράλογη κατάσταση στην οποία όλες οι πλευρές είναι απροετοίμαστες να συμβιβαστούν. Δεν προκαλεί καμία έκπληξη το ότι απέτυχε.

Με πολλούς τρόπους, ήταν καταδικασμένη από την αρχή. Εκλεγμένη ως αντίδοτο στον Ντέιβιντ Κάμερον, του οποίου η αδιαφορία για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος οδήγησε καταρχάς σε μια εθνική κραυγή για εύρεση ενός πολιτικού ουσίας, η Μέι αντιμετώπισε ένα αδύνατο καθήκον. Επιδιώκοντας να είναι η “σοβαρή πρωθυπουργός”, δεν κατάλαβε ότι η Βρετανία δεν είναι πλέον μια σοβαρή χώρα, αλλά ένα μέρος που οδηγείται από συναισθήματα και μανίες, όπου οι τάσεις στα κοινωνικά μέσα είναι ένα υποκατάστατο της επίτευξης των πραγματικών στόχων.

Είναι ο τόπος όπου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εντάχθηκαν σε ένα πολιτικό κόμμα για να εκλέξουν αρχηγό του τον Τζέρεμι Κόρμπιν, ένα μαρξιστή με αμφιλεγόμενες απόψεις για τον αντισημιτισμό, τον εξεγερμένο ηγέτη της αντιπολίτευσης – όχι επειδή πιστεύουν στις πολιτικές του ή σε αυτόν, αλλά γιατί προκαλούσε γέλιο και επειδή είχε γίνει της μόδας στα social. Κατόπιν τον ψήφισαν στις εθνικές εκλογές, όχι γιατί πίστευαν πως θα γινόταν καλός πρωθυπουργός, αλλά γιατί ήθελαν κάποιον να “βάζει τις φωνές στη Βουλή” και να φτιάχνει “γουστόζικα” πρωτοσέλιδα.

Και τώρα είναι η σειρά των συντηρητικών να “παίξουν”.

Τα 160.000 μέλη του κόμματος που θα επιλέξουν τον επόμενο πρωθυπουργό, θέλουν να εκλέξουν κάποιον που τους κάνει να αισθάνονται καλά για τον εαυτό τους, ο οποίος τους λέει ότι είναι εντάξει να ψηφίζεις με το ένστικτο και όχι με το μυαλό τους, ο οποίος τους διαβεβαιώνει ότι οι προειδοποιήσεις των εμπειρογνωμόνων για τις τρομερές συνέπειες των προκαταλήψεών τους είναι απλά fake news.

Και ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει; H ορθολογική πολιτική έφυγε από τη χώρα εδώ και πολύ καιρό.

 Ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε πολιτικό ζωντανό, ο Μπορίς Τζόνσον καταλαβαίνει τη δύναμη της προσωπικότητας. Ήταν χαραγμένο σε κάθε γραμμή της κάπως διακεκομμένης βιογραφίας που έγραψε για τον Ουίνστον Τσόρτσιλ: Ξεχάστε τα γεγονότα, τη στρατηγική, τον προγραμματισμό. Όλα κινούνται γύρω από τον άξονα μιας έντονης προσωπικότητας και αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. 

Για να είμαστε όμως δίκαιοι, συνεχίζει το Politico, ο Μπορίς Τζόνσον δεν έδειξε τις πιο “τρελές” πτυχές της προσωπικότητας του σε αυτή την εκλογή. Χάρη σε μια έξυπνη στρατηγική, υιοθέτησε ένα χαμηλό προφίλ, τόσο χαμηλό που σχεδόν πέρασε απαρατήρητος. Στο ξεκίνημα της εκστρατείας του για την ανάληψη του κόμματος, παρέκαμψε με μαεστρία όλες τις ερωτήσεις για τα πρόσφατα σκάνδαλα του, χωρίς να δίνει δικαιώματα για να αποφύγει τελικά τον έλεγχο του παρελθόντος του. 

Όμως οι συνηθισμένοι κανόνες δεν ισχύουν για τον Μπορίς. 

Οποιοδήποτε από τα λάθη του – η έλλειψη προσωπικής και οικονομικής του ακεραιότητας, η ρατσιστική και ομοφοβική του γλώσσα, τα μεγάλα και μικρά ψέματα με τα οποία αντιμετώπισε τόσο την οικογένεια του όσο και τον λαό – θα είχε καταδικάσει τις φιλοδοξίες ενός οποιουδήποτε άλλου πολιτικού.

Αλλά όπως και ο Ντόναλντ Τραμπ, που κάποτε ισχυριζόταν πως θα μπορούσε να “σταθεί στη μέση της 5ης Λεωφόρου και να πυροβολήσει κάποιον και δεν θα χάσω κανέναν ψηφοφόρο”, φαίνεται ότι οι υποστηρικτές του Τζόνσον μπορούν να συγχωρήσουν οποιαδήποτε κακή συμπεριφορά του, γιατί “ο Μπορίς, θα είναι πάντα ο Μπορίς”.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, αν ο Τζόνσον γίνει πρωθυπουργός τον επόμενο μήνα – και υπάρχουν όλοι οι λόγοι να πιστεύει ότι θα το κάνει – θα αποδειχθεί ένα εξ ολοκλήρου κατάλληλο ραντεβού με την ιστορία. Η Βρετανία είναι βαθιά απογοητευμένη από τον εαυτό της και από τη θέση της στον κόσμο τον 21ο αιώνα. Αυτή η κρίση ταυτότητας βρίσκει τη σαφέστερη έκφρασή της στην απόφαση της χώρας να βγει από την Ευρώπη. 

Η Βρετανία θέλει τον Μπόρις – τον αξίζει. Η έξοδος από την ΕΕ είναι η απόφαση ενός ανόητου. θα χρειαστεί ένας κλόουν για να την ολοκληρώσει.

Get real time updates directly on you device, subscribe now.