Πίνω και ξεχνώ για να παρηγορηθώ…

Το αλκοόλ πάντα αποτελεί το ιδανικό «αποκούμπι» για να «πνίξει» κάποιος τον «πόνο» του… ιδιαίτερα αν αυτός ο κάποιος ονειρεύονταν μεγαλεία!

Ιδιαίτερη εντύπωση και σχόλια (διόλου κολακευτικά οφείλω να ομολογήσω) προκαλεί η παρατεταμένη παρουσία-απουσία κορυφαίου θεσμικού παράγοντα από τα τεκταινόμενα στον τομέα που – τύποις, ουσιαστικά- δραστηριοποιείται.

Και να ισχυριστεί κάποιος πως λείπουν οι αφορμές, κάθε άλλο. Μάλιστα, κατά το τελευταίο τρίμηνο αυτές έχουν εκτοξευτεί στην στρατόσφαιρα ελέω του «Φιγουρατζή Ντόκτορ», αλλά και της εν γένει ξέφρενης πορείας του κλάδου που υπηρετεί.

Αντιληπτό πως χτυπήθηκε από την μοίρα, ωστόσο δεν ήταν και τόσο πρωτόγνωρο, ούτε ξαφνικό, πόσο μάλλον δεν αναμενόταν. Πλήρης ημερών, γεμάτη ζωή, με εύθραυστη υγεία και ουκ ολίγα «χαστούκια» από την ίδια την ζωή, ως αποτέλεσμα της δικής του καθημερινής πρακτικής.

Από εκεί και πέρα, ο εργασιακός τομέας δύναται να αποτελέσει ένα ισχυρό αποκούμπι-καταφύγιο και διέξοδο φυγής από τις σκέψεις, τις αγωνίες, τα άγχη και την λύπη.

Όχι στην περίπτωσή μας, καθώς κατά πως φαίνεται, η μέχρι πρότινος «πικάντικη» περσόνα έχει «παραχωρήσει» από καιρό την θέση της σε ένα άκεφο, άνευρο, δίχως δημιουργική όρεξη στέλεχος.

Παρά το γεγονός ότι το πεδίο δείχνει ιδανικά «στρωμένο» προκειμένου να… παίξει μπάλα, δίχως δεσμεύσεις και όρια, εντούτοις όμως εκείνη επιλέγει την πλήρη απουσία. Για την ακρίβεια, εμφανίζεται αποκλειστικά σε οινικές εκδηλώσεις. Τελεία. Πουθενά αλλού. Μην ρωτάτε γιατί, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Όταν δε, εμπλέκεται και μια έντονη καλλιτεχνική φλέβα, τότε τα πράγματα ζορίζουν έτι περαιτέρω σε επίπεδο ανάλυσης και ψυχογραφήματος.

Αποτέλεσμα; Να την έχει προσπεράσει μετ’ επαίνων ο υφιστάμενος-προϊστάμενός της. Μην μπερδεύεστε, η εξήγηση είναι απλή στην συγκεκριμένη περίπτωση: Τύποις υφιστάμενος, ουσία προϊστάμενος με direct απαίτηση του Προεδρεύοντος της κρατική μηχανή. Δεσμοί φιλίας και συνεργασίας από τα παλιά, τα χρόνια της αφάνειας και της προσπάθειας, όταν πλάι-πλάι έχτιζαν το προφίλ και την λειτουργική φυσιογνωμία του αδιαμφισβήτητου πρωταγωνιστή της εγχώριας πολιτικής σκηνής στις ημέρες μας.

Οπότε, η διατήρηση ενός ανοικτού διαύλου επικοινωνίας έχει φέρει τον υφιστάμενο-προϊστάμενο στην κορυφή, ανάγοντάς τον σε αιχμή του δόρατος του συγκεκριμένου τομέα καταλυτικής σημασίας για την ελληνική οικονομία.

Λογικό, λοιπόν, δεν φαντάζει κάποιος που ονειρευόταν υπουργικά κοστούμια και ταγέρ να μην μπορεί να υποταχθεί σε συμπληρωματικό-κόντρα ρόλο και να βρεθεί εν τοις πράγμασοι στην αφάνεια; Για αυτό και επέλεξε να πνίξει τον καημό της σε ένα ποτήρι ξινόμαυρο. «Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται». Έστω και εάν είναι τόσο γοητευτικά…